उमासहाचार्य विरचितं श्री मातङ्गी स्तोत्रम्

॥ उमासहाचार्यविरचितं मातङ्गी स्तोत्रम् ॥ ॥ ॐ क्लीं मातङ्ग्यै नमः ॥ मातङ्गी नवयावकार्द्रचरणां प्रोल्लासिकृष्णांशुकां वीणोल्लासिकरां समुन्नतकुचां मुक्ताप्रवालावलीम् । हृद्याङ्गीं सितशङ्खकुण्डलधरां बिम्बाधरां सुस्मितां आकीर्णालकवेणिमब्जनयनां ध्यायेत् शुक-श्यामलाम् ॥ १॥ कलाधीशोत्तंसां करकलितवीणाहितरसां कलिन्दापत्याभां कलितहृदयारक्तवसनाम् । पुराणीं कल्याणीं पुरमथनपुण्योदयकलां अधीराक्षीमेनामवटुतटसन्नद्धकबरीम् ॥ २॥ करोदञ्चद्वीणं कनकदलताटङ्कनिहितं स्तनाभ्यामानम्रं तरुणमिहिरारक्तवसनम् । महः कल्याणं तन्मधुमदभराताम्रनयनं तमालश्यामं नः स्तबकयतु सौख्यानि सततम् ॥ ३॥ कराञ्चितविपञ्चिकां कलितचन्द्रचूडामणिं कपोलविलसन्महःकनकपत्रताटङ्किनीम् । तपःकलमधीशितस्तरुणभानुरक्ताम्बरां तमालदलमेचकां तरललोचनामाश्रये ॥ ४॥ कस्तूरीरचिताभिरामतिलका कल्याणताटङ्किनी बाला शीतमयूखशोणवसना प्रालम्बिधम्मिल्लका । हारोदञ्चितपीवरस्तनतटा हालामदोल्लासिनी श्यामा काञ्चन कामिनी विजयते चञ्चद्विपञ्चीकरा ॥ ५॥ माता मरकतश्यामा, मातङ्गी मृदुभाषिणी । कटाक्षये तु कल्याणी कदम्बवनवासिनी ॥ ६॥ शृङ्गे सुमेरोः सहचारिणीभिर्गीयन्ति मातङ्गि तवावदानम् । आमोदिनीमागलमापिबन्तः कादम्बरीमम्बरवासिनस्ते ॥ ७॥ एकेन चापमपरेण करेण बाणा- नन्येन पाशमितरेण शृणिं दधाना । आनन्दकन्दलितविद्रुमबालवल्ली संविन्मयी स्फुरतु काञ्चन देवता मे ॥ ८॥ गजदानकलङ्किकण्ठमूला कबरीवेष्टनकाङ्क्षणीयगुञ्जा । कुरुताद् दुरिताद् विमोक्षणं मे कुहुना भिल्लकुटुम्बिनी भवानी ॥ ९॥ पाणौ मृणालसगुणं दधतीक्षुचापं पृष्ठे लसत्कनककेतकबाणकोशौ । अङ्गे प्रवालकवचं वनवासिनी सा पञ्चाननं मृगयते कदलीवनान्ते ॥ १०॥ वामे विस्तृतिशालिनि स्तनतटे विन्यस्य वीणामुखं तन्त्रीं तारविराविणीमसकलैरास्फालयन्ती नखैः । अर्द्धोन्मीलदपाङ्गदिक्षुवलितग्रीवं मुखं बिभ्रती माया काञ्चन मोहिनी विजयते मातङ्गकन्यामयी ॥ ११॥ प्रतिक्षणपयोधर-प्रविलसद्विपञ्चीगुण- प्रसारि करपङ्कजं बलभिदश्मपुञ्जोपमम् । कदम्बवनमालिकाशशिकलासमुद्भासितं मतङ्गकुलमण्डनं मनसि मे महो जृम्भताम् ॥ १२॥ लाक्षालोहितपादपङ्कजदलामापीनतुङ्गस्तनीं कर्पूरोज्ज्वलचारुशङ्खवलयां काश्मीरपत्राङ्कुराम् । तन्त्रीताडनपाटलाङ्गुलिदलां अन्दामह् मातरं मातङ्गीं मदमन्थरां मरकतश्यामां मनोहारिणीम् ॥ १३॥ स्रस्तं केशरदामभिर्वलयितं धम्मिल्लमाबिभ्रती तालीपत्रपुटान्तरैः सुघटितैस्ताटङ्किनी मौक्तिकैः । मूले कल्पतरोर्मदस्खलितदृग् दृष्ट्यैव सम्मोहिनी काचिद् गायनदेवता विजयते वीणावती वासना ॥ १४॥ यत् षट्पत्रं कमलमुदितं तस्य यत्कर्णिकान्त- र्ज्योतिस्तस्याप्युदरकुहरे यत्तदोङ्कारपीठम् । तस्याप्यन्तः स्तनभरनतां कुण्डलीति प्रसिद्धां श्यामाकारां सकलजननीं सन्ततं भावयामि ॥ १५॥ निशि निशि बलिमस्यै भुक्तशेषेण दत्त्वा मनु मनु गणनाथो मन्त्रजापं वितन्वन् । भवति नृपतिपूज्यो योषितां प्रीतिपात्रं व्रजति च पुनरन्ते शाश्वतीं मूर्तिमाद्याम् ॥ १६॥ कासारन्ति पयोधयो विषधराः कर्पूरहारन्ति च श्रीखण्डन्ति दवानला वनगजाः सारङ्गशावन्ति च । दासन्त्यद्भुतशात्रवाः किमपरं पुष्यन्ति वज्राण्यपि श्रीदामोदरसोदरे भगवति ! त्वत्पादनिष्ठात्मनाम् ॥ १७॥ कुवलयनिभा कौशेयार्द्धोरुका मुकुटोज्ज्वला हलमुशलिनी सद्भक्तेभ्यो वराभयदायिनी । कपिलनयना मध्येक्षामा कठोरघनस्तनी जयति जगतां मातः ! सा ते वराहमुखी तनुः ॥ १८॥ अमृतमहोदधिमध्ये रत्नद्वीपे सकल्पवृक्षवने । नवमणिमण्डपमध्ये मणिमयसिंहासनस्योर्द्ध्वम् ॥ १९॥ मातङ्गीं भूषिताङ्गीं मधुमदमुदितां घूर्णमाणाक्षियुग्मां स्विद्यद्वक्त्रां कदम्बप्रसवपरिलसद्वेणिकामात्तवीणाम् । बिम्बोष्ठीं रक्तवस्त्रां मृगमदतिलकामिन्दुलेखावतंसां कर्णोद्यच्छङ्खपत्रां कठिनकुचभराक्रान्तकान्तावलग्नाम् ॥ २०॥ उन्मीलद्यौवनाढ्यां निबिडमदभरोद्वेगलीलावकाशां रत्नग्रैवेयहाराङ्गदकटककटीसूत्रमञ्जीरभूषाम् । आनीयार्थानभीष्टान् स्मितमधुरदृशा साधकं तर्पयन्तीं ध्यायेद् देवीं शुकाभां शुकमखिलकलारूपमस्याश्च पार्श्वे ॥ २१॥ अमृतोदधिमध्येऽत्र रत्नद्वीपे मनोरमे । कदम्बबिल्वनिलये कल्पवृक्षोपशोभिते ॥ २२॥ तस्य मध्ये सुखास्तीर्णे रत्नसिंहासने शुभे । त्रिकोणकर्णिकामध्ये तद्बहिः पञ्चपत्रकम् ॥ २३॥ अष्टपत्रं महापद्मं केसराढ्यं सकर्णिकम् । तत्पार्श्वेऽष्टदलं प्रोक्तं चतुःपत्रं पुनः प्रिये ॥ २४॥ चतुरस्रं च तद्बाह्ये एवं देव्यासनं भवेत् । तस्य मध्ये सुखासीनां श्यामवर्णां शुचिस्मिताम् ॥ २५॥ कदम्बमालापरितः प्रान्तबद्धशिरोरुहाम् । प्रालम्बालकसंयुक्तां चन्द्रलेखावतंसकाम् ॥ २६॥ ललाटतिलकोपेतां ईषत्प्रहसिताननाम् । किञ्चित्स्वेदाम्बुरचितललाटफलकोज्ज्वलाम् ॥ २७॥ त्रिवलीतरङ्गमध्यस्थरोमराजिविराजिताम् । सर्वालङ्कारसंयुक्तां सर्वाभरणभूषणाम् ॥ २८॥ नूपुरै रत्नखचितैः कटिसूत्रैरलङ्कृताम् । वलयै रत्नरचितैः केयूरैर्मणिभूषणैः ॥ २९॥ भूषितां द्विभुजां बालां मदाघूर्णितलोचनाम् । वादयन्तीं सदा वीणां शङ्खकुण्डलभूषणाम् ॥ ३0॥ प्रालम्बिकर्णाभरणां कर्णोत्तंसविराजिताम् । यौवनोन्मादिनीं वीरां रक्तांशुकपरिग्रहाम् ॥ ३१॥ तमालनीलां तरुणीं मदमत्तां मतङ्गिनीम् । चतुःषष्टिकलारूपां पार्श्वस्थशुकसारिकाम् ॥ ३२॥ मातङ्गेशीं महादेवीं निःश्वस्यैनान्तरात्मना । सूर्यकोटिप्रतीकाशां जपाकुसुमसन्निभाम् ॥ ३३॥ अथवा पीतवर्णां च श्यामामेवापरां श्रये । निष्पापस्य मनुष्यस्य किं न सिद्ध्यति भूतले ॥ ३४॥ कामवच्चरते भूमौ साक्षाद् वैश्रवणायते । गद्यपद्यमयी वाणी तस्य वक्त्राद् विनिर्गता ॥ ३५॥ भैरवी त्रिपुरा लक्ष्मीर्वाणी मातङ्गिनीति च । पर्यायवाचका ह्येते सत्यमेतद् ब्रवीमि ते ॥ ३६॥ त्रिक-पञ्चकाष्टयुगलं षोडशकोष्ठाष्टकं चतुःषष्टौ । ध्यात्वाऽङ्गदेवतानां देव्याः परितो यजेत भावेन ॥ ३७॥ मातङ्गि ! मातरीशे ! मधुमथनाराधिते ! महामाये ! । मोहिनि ! मोहप्रमथिनि ! मन्मथमथनप्रिये नमस्तेऽस्तु ॥ ३८॥ स्तुतिषु तव देवि ! विधिरपि विहितमतिर्भवति चाप्यविहितमतिः । यद्यपि भक्तिर्मामपि भवतीं स्तोतुं विलोभयति ॥ ३९॥ यतिजनहृदयावासे ! वासववन्द्ये वराङ्गि मातङ्गि ! । वीणावाद्यविनोद्यैर्नारदगीते ! नमो देवि ! ॥ ४०॥ देवि ! प्रसीद सुन्दरि पीनस्तनि कम्बुकण्ठि घनकेशि! । श्यामाङ्गि विद्रुमोष्ठि स्मितमुखि मुग्धाक्षि मौक्तिकाभरणे! ॥ ४१॥ भरणे त्रिविष्टपस्य प्रभवसि तत एव भैरवी त्वमसि । त्वद्भक्तिलब्धविभवो भवति क्षुद्रोऽपि भुवनपतिः ॥ ४२॥ पतितः कृपणो मूकोऽप्यम्ब! भवत्याः प्रसादलेशेन । पूज्यः सुभगो वाग्मी भवति जडश्चापि सर्वज्ञः ॥ ४३॥ ज्ञानात्मके जगन्मयि निरञ्जने नित्यशुद्धपदे! । निर्वाणरूपिणि परे त्रिपुरे! शरणं प्रपन्नस्त्वाम् ॥ ४४॥ त्वां मनसि क्षणमपि यो ध्यायति मुक्तावृतां श्यामाम् । तस्य जगत्त्रितयेऽस्मिन् कास्ता या न स्त्रियः साध्याः ॥ ४५॥ साध्याक्षरगर्भितपञ्चनवत्यक्षरात्मिके जगन्मातः! । भगवति मातङ्गेश्वरि ! नमोऽस्तु तुभ्यं महादेवि ! ॥ ४६॥ विद्याधरसुरकिन्नरगुह्यकगन्धर्वसिद्धयक्षवरैः । आराधिते ! नमस्तेऽस्तु प्रसीद कृपयैव मातङ्गि! ॥ ४७॥ मातङ्गीस्तुतिरियमन्वहं प्रजप्ता जन्तूनां वितरति कौशलं क्रियासु । वाग्मित्वं श्रियमधिकां च मानशक्तिं सौभाग्यं नृपतिभिरर्चनीयतां स याति ॥ ४८॥ मातङ्गीमनुदिनमेवमर्चयन्तः श्रीमन्तः सुभगतराः कवित्वभाजः । प्राप्यान्ते सकलसमीहितार्थवर्गं देहान्ते विमलतरं विशन्ति धाम ॥ ४९॥ अवटुतटघटितचोलीं ताडितताडीं पलाशताटङ्काम् । वीणावादनवेलाकम्पितशिरसं नमामि मातङ्गीम् ॥ ५०॥ वीणावादननिरतं तदलाबुस्थगितवामकृतकुचम् । श्यामलकोमलगात्रं पाटलनयनं परं भजे धाम ॥ ५१॥ अङ्कितपाणिचतुष्टयमङ्कुशपाशेक्षुपुष्पचापशरैः । शङ्करजीवितमित्रं पङ्कजनयनं परं भजे धाम ॥ ५२॥ करकलितकनकवीणालाबुककदलीकृतैककुचकमला । जयति जगदेकमाता मातङ्गी मङ्गलायतना ॥ ५३॥ अङ्गलालितमनङ्गविद्विषस्तुङ्गपीनकुचभारभङ्गुरम् । श्यामलं शशिनिभाननं भजे कोमलं कुटिलकुन्तलं महः ॥ ५४॥ वीणावाद्यविनोदगीतनिरतां लीलाशुकोल्लासिनीं बिम्बोष्ठीं नवयावकार्द्रचरणामाकीर्णकेशालकाम् । हृद्याङ्गीं सितशङ्खकुण्डलधरालङ्कारवेषोज्वलां मातङ्गीं प्रणतोऽस्मि सुस्मितमुखीं देवीं शुकश्यामलाम् ॥ ५५॥ वेणीमूलविराजितेन्दुशकलां वीणानिनादप्रियां क्षोणीपालसुरेन्द्रपन्नगगणैराराधितांह्रिद्वयाम् । एणीचञ्चललोचनां सुवदनां वाणीं पुराणोज्ज्वलां श्रोणीभारभरालसामनिमिषां पश्यामि विश्वेश्वरीम् ॥ ५६॥ कुचकलशनिषण्णकेलिवीणां कलमधुरध्वनिकम्पितोत्तमाङ्गीम् । मरकतमणिभङ्गमेचकाभां मदनविरोधिमनस्विनीमुपासे ॥ ५७॥ ताडीदलोल्लसितकोमलकर्णपालीं केशावलीकलितदीर्घसुनीलवेणीम् । वक्षोजपीठनिहितोज्ज्वलनादवीणां वाणीं नमामि मदिरारुणनेत्रयुग्माम् ॥ ५८॥ यामामनन्ति मुनयः प्रकृतिं पुराणीं विद्येति यां श्रुतिरहस्यविदो गृणन्ति । तामर्द्धपल्लवितशङ्कररूपमुद्रां देवीमनन्यशरणः शरणं प्रपद्ये ॥ ५९॥ यः स्फाटिकाक्षवरपुस्तककुण्डिकाढ्यां व्याख्यासमुद्यतकरां शरदिन्दुशुभ्राम् । पद्मासनां च हृदये भवतीमुपास्ते । मातः! स विश्वकवितार्किकचक्रवर्ती ॥ ६०॥ बर्हावतंसघनबन्धुरकेशपाशां गुञ्जावलीकृतघनस्तनहारशोभाम् । श्यामां प्रवालवसनां शरचापहस्तां तामेव नौमि शबरीं शबरस्य नाथाम् ॥ ६१॥ अज्ञातसम्भवमनाकलितान्ववायं भिक्षुं कपालिनमवाससमद्वितीयम् । पूर्वं करग्रहणमङ्गलतो भवत्याः शम्भुः क एव बुबुधे गिरिराजकन्ये ! ॥ ६२॥ चर्माम्बरं च शवभस्मविलेपनं च भिक्षाटनं च नटनं च परेतभूमौ । वेतालसंहतिपरिग्रहतां च शम्भोः शोभां वहन्ति गिरिजे ! तव साहचर्यात् ॥ ६३॥ गले गुञ्जाबीजावलिमपि च कर्णे शिखिशिखां शिरो रङ्गे नृत्यत्कनककदलीमञ्जुलदलम् । धनुर्वामे चांसे शरमपरपाणौ च दधतीं नितम्बे बर्हालीं कुटिलकबरीं सिद्धशबरीम् ॥ ६४॥ लसद्गुञ्जापुञ्जाभरणकिरणारक्तनयनां जपाकर्णाभूषां शिखिवरकलापाम्बरवतीम् । नदज्झिल्लीपल्लीवनतरुदलैः सम्परिवृताम् । नमामि वामोरुं कुटिलकबरीं सिद्धशबरीम् ॥ ६५॥ अपर्णाहोपर्णां सिरसकदलीसम्भवमलं भवं जेतुं प्रौढिं किल मनसि बाला विदधती । नदज्झिल्लीपल्लीवनतरुषु हल्लीसकरुचि- र्लसत्पल्लीभिल्ली करकलितभल्ली विजयते ॥ ६६॥ धनिनामविनाभवन्मदानां भवनद्वारि दुराशया शयानाम् । अवलोकय मामगेन्द्रकन्ये! करुणाकन्दलितैः कटाक्षमोक्षैः ॥ ६७॥ कुवलयदलनीलं बर्बरस्निग्धकेशं पृथुतरकुचभाराक्रान्तकान्तावलग्नम् । किमिति बहुभिरुक्तैस्त्वत्स्वरूपं पदं नः सकलजननि मातः ! सन्ततं सन्निधत्ताम् ॥ ६८॥ मिथः केशाकेशि प्रधननिधनास्तर्कघटना बहुश्रद्धाभक्तिप्रणतिविषयाश्चाप्तविधयः । प्रसीद प्रत्यक्षीभव गिरिसुते! देहि शरणं निरालम्बे ! चेतः परिलुठति पारिप्लवमिदम् ॥ ६९॥ लसद्गुञ्जाहारस्तनभरनमन्मध्यलतिका- मुदञ्चद्घर्माम्भःकणगुणितवक्त्राम्बुजरुचम् । शिवं पार्थत्राणप्रणवमृगयाकारकरणं शिवामन्वक्यान्तीं शरणमहमन्वेमि शबरीम् ॥ ७०॥ शिरसि धनुरटन्या ताड्यमानस्य शम्भो- रलक-नयन-कोणे किञ्चिदालज्यमाने । उपनिषदुपगीतं रुद्रमुद्घोषयन्ती परिहरति मृडानी मध्यमं पाण्डवानाम् ॥ ७१॥ यद्गलाभरणतन्तुवैभवान् नायको गरलमागलं पपौ । तां चराचरगुरोः कुटुम्बिनीं नौमि यौवनभरेण लालसाम् ॥ ७२॥ सुधामप्यास्वाद्य प्रतिभयहरा मृत्युहरणीं विपद्यन्ते सर्वे विधि-शतमखाद्या दिविषदः । करालं यत् क्ष्वेडं कवलितवतः कालकलना न शम्भोस्तन्मूलं जननि ! तव ताटङ्कमहिमा ॥ ७३॥ करोपान्ते कान्ते वितरणिनिशान्ते विदधतीं लसद्वीणाशोणां नखरुचिभिरेणाङ्कवदनाम् । सदा वन्दे सन्देतरुरुहवशन्देशकवशात् कृपालम्बामम्बां कुसुमितकदम्बाङ्गणगृहाम् ॥ ७४॥ कर्णलम्बितकदम्बमञ्जरीकेसरारुणकपोलमण्डलम् । केवलं निगमवादगोचरं नीलिमानमवलोकयामहे ॥ ७५॥ अकृशं कुचयोः कृशं विलग्ने विपुलं चक्षुषि विस्तृतं नितम्बे । अरुणाधरमाविरस्तु चित्ते करुणाशालिकपालिभागधेयम् ॥ ७६॥ अनभङ्गुरकेशपाशमम्ब! प्रभया कीचकमेचकं वपुस्ते । परितः परितो विलोकयामः प्रतिपच्चन्द्रकलाधिरूढचूडम् ॥ ७7॥ ध्यायेयं रत्नपीठे शुककलपठितं शृण्वतीं श्यामगात्रीं न्यस्तैकाङ्घ्रीसरोजे शशिशकलधरां वल्लकीं वादयन्तीम् । कह्लाराबद्धभालां नियमितविलसच्चूलिकां रक्तवस्त्रां मातङ्गीं शङ्खपत्रां मधुमदविवशां चित्रकोद्भासिभालाम् ॥ ७८॥ आराध्य मातश्चरणाम्बुजं ते ब्रह्मादयो विश्रुतकीर्तिमापुः । अन्ये परं वाग्विभवं मुनीन्द्राः परां श्रियं भक्तिभरेण चान्ये ॥ ७९॥ नमामि देवीं नवचन्द्रमौलिं मातङ्गिनीं चन्द्रकलावतंसाम् । आम्नायवाग्भिः प्रतिपादितार्थं प्रबोधयन्तीं शुकमादरेण ॥ ८०॥ विनम्रदेवासुरमौलिरत्नैर्नीराजितं ते चरणारविन्दम् । भजन्ति ये देवि ! महीपतीनां परां श्रियं भक्तिमुपाश्रयन्ति ॥ ८१॥ मातङ्गि! लीलागमने ! भवत्याः सञ्जातमञ्जीरमिषाद् भजन्ते । मातस्त्वदीयं चरणारविन्दं अकृत्रिमाणां वचसां विगुम्फाः ॥ ८2॥ पदात्पदं सिञ्जितनूपुराभ्यां कृतार्थयन्ती पदवीं पदाभ्याम् । आस्फालयन्ती कलवल्लकीं तां मातङ्गिनी मे हृदयं धिनोतु ॥ ८३॥ लीलांशुकाबद्धनितम्बबिम्बां ताडीदलेनार्पितकर्णभूषाम् । माध्वीमदाघूर्णितनेत्रपद्मां घनस्तनीं शम्भुवधूं स्मरामि ॥ ८४॥ तडिल्लताकान्तमलब्धभूषम्, चिरेण लक्ष्यं नवरोमराज्या । स्मरामि भक्त्या जगतामधीशि ! वलित्रयाङ्कं तव मध्यमम्ब! ॥ ८५॥ नीलोत्पलानां श्रियमाहरन्तीं कान्त्याः कटाक्षैः कमलाकराणाम् । कदम्बमालाञ्चितकेशपाशां मातङ्गकन्यां हृदि भावयामि ॥ ८६॥ ध्यायेयमारक्तकपोलकान्तं बिम्बाधरं न्यस्तललाटरम्यम् । आलोललीलायितमायताक्षं मन्दस्मितं ते वदनं महेशि ! ॥ ८७॥ वामस्तनासङ्गसखीं विपञ्चीं उद्घाटयन्तीमरुणाङ्गुलीभिः । तदुत्थसौभाग्यविलोलमौलिं श्यामां भजे यौवनभारखिन्नाम् ॥ ८८॥ स्तुत्यानया शङ्कर-धर्मपत्नीं मातङ्गिनीं वागधिदेवतां ताम् । स्तुवन्ति ये भक्तियुता मनुष्याः परां श्रियं भक्तिमुपाश्रयन्ति ॥ ८९॥ गेहं नाकति गर्वितः प्रणमति स्त्रीसङ्गमो मोक्षति मृत्युर्वैद्यति दूषणं च गुणति क्ष्मावल्लभो दासति । वज्रं पुष्पति पन्नगोऽब्जनलति हालाहलं भुज्यति द्वेषी मित्रति पातकं सुकृतति त्वत्पादसञ्चिन्तनात् ॥ ९०॥ एह्येहि मातस्त्रिपुरे पवित्रे ! यन्त्रान्तरे त्वं वसतिं विधेहि । गृह्णस्व गृह्णस्व बलिं प्रपूजां त्रिकोणषट्कोणदलेऽष्टकुण्डे ॥ ९१॥ एह्येहि मातस्त्रिपुरे मदीये नेत्रे निवासं कुरु मञ्जुनेत्रे । भूतात्मकं विश्वमिदं नरस्य मे दर्शय त्वं तव चित्स्वरूपम् ॥ ९२॥ एह्येहि मातस्त्रिपुरे मदीये वक्त्रे निवासं कुरु चन्द्रवक्त्रि !। परापवादं वचनं नरस्य वागीश्वरं मे वदतां कुरुष्व ॥ ९३॥ एह्येहि मातस्त्रिपुरे मदीये चित्ते निवासं कुरु कल्पवल्लि ! । वेगेन जाड्यादि तमो निरस्य विधेहि दीप्तं तव चित्स्वरूपम् ॥ ९४॥ अनेन स्तोत्रपाठेन सर्वपापहरेण वै । प्रीयतां परमा शक्तिर्मातङ्गी सर्वकामदा ॥ ९५॥ ॥ इत्यागमसारे उमासहाचार्यविरचितं श्रीमातङ्गीस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥