Sri Guhya Kali Sudha Dhara Stava – श्री गुह्यकाली सुधाधारा स्तवः

॥ श्री गणेशाय नमः ॥ ॥ श्री गुह्यकाली सुधाधारा स्तवः ॥ (श्री महाकाल संहिता) ॥ महाकाल रुद्र उवाच ॥ अचिन्त्यामिताकारशक्तिस्वरूपा प्रतिव्यक्त्यधिष्ठानसत्त्वैकमूर्तिः । गुणातीतनिर्द्वन्द्वबोधैकगम्या त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १ ॥ अगोत्राकृतित्वादनैकान्तिकत्वा- दलक्ष्यागमत्वादशेषाकरत्वात् । प्रपञ्चालसत्वादनारम्भकत्वात् त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ २ ॥ असाधारणत्वादसम्बन्धकत्वा- दभिन्नाश्रयत्वादनाकारकत्वात् । अविद्यात्मकत्वादनाद्यन्तकत्वात् त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ३ ॥ यदा नैव धाता न विष्णुर्न रुद्रो न कालो न वा पञ्चभूतानि नाशा । तदा कारणीभूत सत्त्वैकमूर्ति- स्त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ४ ॥ न मीमांसका नैव कालादितर्का न साङ्ख्या न योगा न वेदान्तवेदाः । न देवा विदुस्ते निराकारभावं त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ५ ॥ न ते नामगोत्रे न ते जन्ममृत्यू न ते धामचेष्टे न ते दुःखसौख्ये । न ते मित्रशत्रू न ते बन्धमोक्षौ त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ६ ॥ न बाला न च त्वं वयस्का न वृद्धा न च स्त्री न षण्ढः पुमान्नैव च त्वम् । न च त्वं सुरो नासुरो नो नरो वा त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ७ ॥ जले शीतलत्वं शुचौ दाहकत्वं विधौ निर्मलत्वं रवौ तापकत्वम् । तवैवाम्बिके यस्य कस्यापि शक्ति- स्त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ८ ॥ पपौ क्ष्वेडमुग्रं पुरा यन्महेशः पुनः संहरत्यन्तकाले जगच्च । तवैव प्रसादान्न च स्वस्य शक्त्या त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ९ ॥ करालाकृतीन्याननानि श्रयन्ती भजन्ती करास्त्रादि बाहुल्यमित्थम् । जगत्पालनायाऽसुराणां वधाय त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १० ॥ रुवन्ती शिवाभिर्वहन्ती कपालं जयन्ती सुरारीन् वधन्ती प्रसन्ना । नटन्ती पतन्ती चलन्ती हसन्ती त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ ११ ॥ अपादाऽपि वाताधिकं धावसि त्वं श्रुतिभ्यां विहीनाऽपि शब्दं शृणोषि । अनासाऽपि जिघ्रस्य नेत्राऽपि पश्य- स्वजिह्वाऽपि नानारसास्वाद विज्ञा ॥ १२ ॥ यथा बिम्बमेकं रवेरम्बरस्थं प्रतिच्छायया यावदेकोदकेषु । समुद्भासतेऽनेकरूपं यथावत् त्वमेका परब्रह्मरूपेण सिद्धा ॥ १३ ॥ यथा भ्रामयित्वा मृदं चक्रमध्ये कुलालो विधत्ते शरावं घटं च । महामोहयन्त्रेषु भूतान्यशेषान् तथा मानुषांस्त्वं सृजस्यादिसर्गे ॥ १४ ॥ यथा रङ्गरज्ज्वर्कदृष्टिष्वकस्मा- नृणां रूपदर्वीकराम्बुभ्रमः स्यात् । जगत्यत्र तत्तन्मये तद्वदेव त्वमेकैव तत्तन्निवृतौ समस्तम् ॥ १५ ॥ महाज्योति एकार सिंहासनं यत्- स्वकीयान् सुरान् वाहयस्युग्रमूर्ते । अवष्टभ्य पद्भ्यां शिवं भैरवं च स्थिता तेन मध्ये भवत्येव मुख्या ॥ १६ ॥ क्व योगासने योगमुद्रादिनीतिः क्व गोमायुपोतस्य बालाननं च । जगन्मातरादृक् तवाऽपूर्वलीला कथं कारमस्मद्विधैर्देवि गम्या ॥ १७ ॥ विशुद्धा परा चिन्मयी स्वप्रकाशा- मृतानन्दरूपा जगद्व्यापिका च । तवेदृग्विधाया निजाकारमूर्तिः किमस्माभिरन्तर्हृदि ध्यायितव्या ॥ १८ ॥ ॥ ध्यानम् ॥ महाघोरकालानल ज्वालज्वाला हिता त्यक्तवासा महाट्‍टाट्‍टहासा । जटाभारकाला महामुण्डमाला विशाला त्वमीदृङ्मया ध्यायसेऽम्ब ॥ १९ ॥ ॥ शरणागति ॥ तपो नैव कुर्वन् वपुः खेदयामि व्रजन्नापि तीर्थं पदे खञ्जयामि । पठन्नापि वेदं जनिं पावयामि त्वदङ्घ्रिद्वये मङ्गलं साधयामि ॥ २० ॥ तिरस्कुर्वतोऽन्यामरोपासनार्चे परित्यक्तधर्माध्वरस्यास्य जन्तोः । त्वदाराधनान्यस्त चित्तस्य किं मे करिष्यन्त्यमी धर्मराजस्य दूताः ॥ २१ ॥ न मन्ये हरिं नो विधातारमीशं न वह्निं न ह्यर्कं न चेन्द्रादि देवान् । शिवोदीरितानेक वाक्यप्रबन्धै- स्त्वदर्चाविधानं विशत्वम्ब मत्याम् ॥ २२ ॥ न वा मां विनिन्दन्तु नाम त्यजेन्मां त्यजेद्बान्धवा ज्ञातयः सन्त्यजन्तु । यमीया भटा नारके पातयन्तु त्वमेका गतिर्मे त्वमेका गतिर्मे ॥ २३ ॥ ॥ फलश्रुति ॥ महाकालरुद्रोदितस्तोत्रमेतत् सदा भक्तिभावेन योऽध्येति भक्तः । न चापन्न शोको न रोगो न मृत्यु- र्भवेत् सिद्धिरन्ते च कैवल्यलाभः ॥ २४ ॥ इदं शिवायाः कथितं सुधाधाराख्यं स्तवम् । एतस्य सतताभ्यासात् सिद्धिः करतलेस्थिता ॥ २५ ॥ एतत् स्तोत्रं च कवचं पद्यं त्रितयमप्यदः । पठनीयं प्रयत्नेन नैमित्तिकसमर्पणे ॥ २६ ॥ ॥ स्तुति पद्य ॥ सौम्येन्दीवरनीलनीरदघटाप्रोद्दामदेहच्छटा लास्योन्मादनिनादमङ्गलचयैः श्रोण्यन्तदोलज्जटाः । सा काली करवालकालकलना हन्त्वश्रियं चण्डिका ॥ २७ ॥ काली क्रोधकरालकालभयदोन्मादप्रमोदालया नेत्रोपान्तकृतान्तदैत्यनिवहाप्रोद्दाम देहाभया । पायाद्वो जयकालिका प्रवलिका हूङ्कारघोरानना भक्तानामभयप्रदा विजयदा विश्वेशसिद्धासना ॥ २८ ॥ करालोन्मुखी कालिका भीमकान्ता कटिव्याघ्रचर्मावृता दानवान्ता । हूं हूं कड्मडीनादिनी कालिका तु प्रसन्ना सदा नः प्रसन्नान् पुनातु ॥ २९ ॥ ॥ इति आदिनाथविरचित महाकालसंहितायां श्री गुह्यकाली सुधाधारा स्तवः सम्पूर्णम् ॥