हेरम्ब स्तोत्रम् (Heramba Stotram)

॥ हेरम्ब स्तोत्रम् ॥ गौर्युवाच । गजानन ज्ञानविहारकानि- -न्न मां च जानासि परावमर्षाम् । गणेश रक्षस्व न चेच्छरीरं त्याजामि सद्यस्त्वयि भक्तियुक्ता ॥ १ ॥ विघ्नेश हेरम्ब महोदर प्रिय लम्बोदर प्रेमविवर्धनाच्युत । विघ्नस्य हर्ताऽसुरसङ्घहर्ता मां रक्ष दैत्यात्त्वयि भक्तियुक्ताम् ॥ २ ॥ किं सिद्धिबुद्धिप्रसरेण मोह- -युक्तोऽसि किं वा निशि निद्रितोऽसि । किं लक्षलाभार्थविचारयुक्तः किं मां च विस्मृत्य सुसंस्थितोऽसि ॥ ३ ॥ किं भक्तसङ्गेन च देवदेव नानोपचारैश्च सुयन्त्रितोऽसि । किं मोदकार्थे गणपाद्भृतोऽसि नानाविहारेषु च वक्रतुण्ड ॥ ४ ॥ स्वानन्दभोगेषु परिहृतोऽसि दासीं च विस्मृत्य महानुभाव । आनन्त्यलीलासु च लालसोऽसि किं भक्तरक्षार्थसुसङ्कटस्थः ॥ ५ ॥ अहो गणेशामृतपानदक्षा- -मरैस्तथा वासुरपैः स्मृतोऽसि । तदर्थनानाविधिसम्युतोऽसि विसृज्य मां दासीमनन्यभावाम् ॥ ६ ॥ रक्षस्व मां दीनतमा परेश सर्वत्र चित्तेषु च संस्थितस्त्वम् । प्रभो विलम्बेन विनायकोऽसि ब्रह्मेश किं देव नमो नमस्ते ॥ ७ ॥ भक्ताभिमानीति च नाम मुख्यं वेदे त्वभावान् नहि चेन्महात्मन् । आगत्य हत्वाऽदितिजं सुरेश मां रक्ष दासीं हृदि पादनिष्ठाम् ॥ ८ ॥ अहो न दूरं तव किञ्चिदेव कथं न बुद्धीश समागतोऽसि । सुचिन्त्यदेव प्रजहामि देहं यशः करिष्ये विपरीतमेवम् ॥ ९ ॥ रक्ष रक्ष दयासिन्धोऽपराधान्मे क्षमस्व च । क्षणे क्षणे त्वहं दासी रक्षितव्या विशेषतः ॥ १० ॥ स्तुवत्यामेव पार्वत्यां शङ्करो बोधसम्युतः । बभूव गणपानां वै श्रुत्वा हाहारवं विधेः ॥ ११ ॥ गणेशं मनसा स्मृत्वा वृषारूढः समाययौ । क्षणेन दैत्यराजं तं दृष्ट्वा डमरुणा हनत् ॥ १२ ॥ ततः सोऽपि शिवं वीक्ष्यालिङ्गितुं धावितोऽभवत् । शिवस्य शूलिकादीनि शस्त्राणि कुण्ठितानि वै ॥ १३ ॥ तं दृष्ट्वा परमाश्चर्यं भयभीतो महेश्वरः । सस्मार गणपं सोऽपि निर्विघ्नार्थं प्रजापते ॥ १४ ॥ इति मुद्गलपुराणे हेरम्ब स्तोत्रम् ।